امید ناگزیر

لاک دوست دارم در لاک خویش فرو روَم ، در شعر ، در داستان . می خواهم سر رویِ زانوی " فروغ " گذارم ، گوش به لالایی " بورخس " بسپارم ، چشمانم را ببندم ، وبر بال فرشته ای از دهکده ی " ماکاندو"1 ، از " صدسال تنهایی " خویش بگریزم . از " صدسال تنهایی " خویش بگریزم ؟ از فراز دشت ها ی سرسبز عبورمی کنم ، جنگل های " توندرا" را پشت سرمی گذارم ، و در سرمای "451 درجه ی فارنهایت "2 ، داستانی را حفظ می کنم شاید در یلدا شبی ، بر صفحه ی وب کم ، آن را برای نوه ام بخوانم! دی ماه 89 پانویسها: 1) مکانی در داستان مش...

ادامه مطلب