صداقت

صداقت ارزشمند است زیرا برای فرد صادق دوستی های یک دل و اعتمادهای گرانقدر به ارمغان می آورد.
اما مثل هر چیز ارزشمندی , بهایی دارد و رایگان به دست نمی آید .
صداقت هم مثل بسیاری از ویژگی ها امری نسبی است
هر آدمی صداقت اش به توان فرد برای پرداخت هزینه ی صداقت محدود است و میزان آمادگی هر کس برای هزینه ی صداقت به عوامل گوناگونی از جمله فرهنگ ، تربیت ، سطح آگاهی و از همه مهم تر ساختار روانی فرد و البته موضوع چالش بستگی دارد ، اما به هر حال توان افراد برای صادق بودن با هم متفاوت و البته برای هر کس یک سقف محدود کننده دارد . با وجود این ، نفس وجود این محدودیت و آگاه بودن «دیگری » از این محدودیت ، مشکلی در ارتباط آدمها ایجاد نمی کند چون هیچ آدمی نیست که در« هر »شرایطی راست و درست باقی بماند و این قانون شامل آن « دیگری » هم می شود .
مشکل از آنجایی آغاز می شود که آدم در رابطه با توان خودش برای صادق ماندن ، به دیگران علامت نادرست بدهد و انتظاری در دیگران ایجاد کند که نتواند پاسخ گوی آن باشد .بنظرم تعریف درست ناراستی همین جا است.